باز تو که جات خالیه چند سالیه

این خونه بوی گلایل میده

باز من و بی طاقتی چیزی که هی

چشمامو سمت گریه هُل میده

باز تو که ناراحتی می فهممت

حال تو رو هر لحظه می دونم

باز من و ته مونده ی چند تا نفس

دارم به سختی زنده می مونم

برو اونجا که آرزوته

برو با بغضی که تو گلوته

برو اما نه بمون و گله کن

نرو از دستم، حوصله کن

برو حالا که منو رد کردی

با خودم منو بد کردی

برو دلخوشم نکن به دیدار

تا ابد خدانگه دار

بازم همون شهر و همون کوچه ی خلوت

من منتظر میشم همون جا سرِ ساعت

بازم همون روز از هفته س که می دونی

بازم همون ماهه یه ماه خیس و بارونی

بازم همون فصل سردی که در پیشه

اما بدونِ تو اصلا مگه میشه

بازم همون تاریخِ روزای دوتایی

این دفترو بی تو این بارو تنهایی

برو اونجا که آرزوته برو

با بغضی که تو گلوته

برو اما نه بمون و گله کن

نرو از دستم ،حوصله کن

برو حالا که منو رد کردی

با خودم منو بد کردی

برو دلخوشم نکن به دیدار

تا ابد خدانگه دار

نظرات

نظر بگذارید

در پاسخ به

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد