کوچه وقتی که نباشی

رگ خشکیده ی شهره

ماه تو گوش خونه گفته

دیگه با پنجره قهره

سقف دلبستگی بی تو

واسه من سایه نداره

دلم از روزی که رفتی

دیگه همسایه نداره

تو پی کدوم ستاره

پشت ابرا خونه کردی

رفتی و چیزی نگفتی

گریه رو بهونه کردی

من سؤال ساده ی تو

تو جواب مشکل من

ردّ پای رفتن تو

روی صحرای دل من

کوچه وقتی که نباشی

رگ خشکیده ی شهره

ماه تو گوش خونه گفته

دیگه با پنجره قهره

سقف دلبستگی بی تو

واسه من سایه نداره

دلم از روزی که رفتی

دیگه همسایه نداره

وقتی آسمون شب هام

زیر سایه ی چشاته

وقتی حتی این ترانه

رنگ غربت صداته

نمی زارم این دوراهی سر راه ما بشینه

نمی زارم این جدایی رنگ فردا رو ببینه

کوچه وقتی که نباشی

رگ خشکیده ی شهره

ماه تو گوش خونه گفته

سقف دلبستگی بی تو

واسه من سایه نداره

دلم از روزی که رفتی

دیگه همسایه نداره

شبو با فانوس اشکت

میبرم به روشنایی

با تو میرسم دوباره

به طلوع آشنایی

میدونم هرجا که باشی

دل تو اهل همین جاست

واسه ی من و تو اینجا

اول و آخر دنیاست

اول و آخر دنیاست

نظرات

نظر بگذارید

در پاسخ به

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد